İnsanın evrimsel köklerinden bugününe baktığımda keşfettim bugünün insanının paylaştığı ortak problemleri. Ve geleceğe baktığımda bu problemlerin derinleşebileceğini görüyorum. Kendi küçük dünyamda kurduğum bu projeksiyonlar sonucunda psikoterapiye, bağımlılığa, fevriliğe, nihilizme yöneldim.

Kendi normalimi kimseye dayatmaya haddimin olmadığını ve kimsenin kimseye böyle bir üstünlüğü olamayacağını biliyorum. Hatta psikiyatrinin tedavi edici değil de "iyi"leştiren bir alan olduğunu düşünüyorum.

Nihayet kendimi ait hissettiğim bir yerdeyim. Psikiyatri'de.

Mutluyum tabii ama her zaman böyle değildi. Mutsuz günlerimden birinde bir hastanın sorusu karşısında göz yaşlarımı zor zapt ettim: "Psikiyatristler mutsuzlarsa kendi kendilerini tedavi edebilir mi?"

Psikanalizin ışığı böyle günlerde aydınlattı beni. Hayatıma girmeseydi bugün ne olurdu bilmiyorum.

İnsanın (kendim vasıtasıyla) kategoriler ve semptomlara sıkıştırılarak anlaşılamayacağını, (eğer anlaşılabilecekse) çözümün anlamda olduğunu gördüm.